Feestje voorbij!

Om negen uur stonden de eersten al op de stoep voor de verrassingsworkshop van Betty Prins. Zelf kwam ze een kwartiertje later.

Dozen vol kwamen er uit de auto!

Alles werd opgesteld terwijl de dames binnendruppelden, 15 stuks en een breister. 

Bij koffie en taart werd uitgelegd wat de bedoeling was, en toen begon de zoektocht.... Naar dat ene perfecte lapje ergens in een doos. Op kleur gesorteerd, dat wel!

Het lapje werd gesneden, de randjes eraan gemaakt en de bloemen of yoyo's op een steeltje in een bloembak geappliceerd. Druk, druk, druk.

Strijkje tussendoor...

En dat alles met uitzicht op de Stonefield, het hele middengedeelte is af, en het is een beauty!

En nog een close-upje...

Helemaal genieten. Om vier uur was iedereen weg, ook Betty, van haar kreeg ik een Affo van de workshop als dank. Met zoveel kippen in het hok was er echt geen tijd om mee te doen!

Achteraf....

had ik kunnen voelen dat het helemaal mis zou gaan met mijn rug. Drie vergaderingen en een diner in één week met alle kamers gevuld is te veel van het goede. Veel koken en nog meer improviseren gedurende vier dagen en avonden ben ik te oud voor denk ik.....

Nadat de vijgen minder mooi bleven dan bedacht, werd het geen hele vijg met parmaham maar vijgenmoes in ham!

Je hebt wel veel over dan; vijgenjam dus!

Zaterdag waren we ook zelf gast, er werd eerst taart gegeten, daarna een vaartocht over de Kaag en een diner toe.

Alles stond klaar, dochter en vriendin hebben keurig tafels gedekt terwijl ik op de boot zat en zelfs de borrelhapjes stonden op tijd klaar!

Dit was een test; het liep fantastisch, dus voor herhaling vatbaar.

Zaterdagochtend voelde ik iets fout gaan, en ja hoor, Een forse spitaanval is mijn deel, gelukkig kun je met pillen een hoop pijn verdoezelen, een waarschuwing is het echter wel. De agenda staat aardig vol, iedereen die nu nog probeert te reserveren heeft pech!

Gisteren dus noodgedwongen  een dagje thuis en rustig aan; in praktijk is dat 10 wasmachines en heel veel steekjes!

Natuurlijk de borduursteekjes van het randje per week, de haaksteekjes van het andere randje per week en veel Stonefield.

Hier is Rocco, het is net een paashaas in het verkeerde seizoen maar wel een leuke!

Een blok dat nog af moest van de AWS is ook klaar, nummer 18 geloof ik.

Vandaag veel Stonefield voorbereid, een naailesje gegeven en me koest gehouden.

Morgen wel weer wat doen, de lunch voorbereiden voor woensdag; laaste keer Quiltcafé voor de zomer met een workshop van Betty Prins, zit al weken vol trouwens...

Als klap op de vuurpijl moest er ook zondag nog even een kind verhuisd worden, in Groningen! Ik heb, zeer genereus, manlief de eer gelaten de nieuwe kamer als eerste te mogen zien en te helpen met inrichten. Hij was reuzeblij....

Het is wel leuk geworden, behalve dat ik de hele dag met een Klippanbank, die niet meer paste, in de auto heb gereden. Nu staat hij weer thuis, boven op haar kamer, ze kan er zelf bijna niet meer bij.

Goede oogst...

Omdat de B&B in dit seizoen bomvol zit , kon ik helaas niet naar Groningen. Gelukkig was er een handwerkmarkt in Warmond. Net niet genoeg zon om met het bootje te gaan, niet getreurd echter, met de fiets was het heerlijk! Dwars door de polder, de eerste dag weer na het broedseizoen. Van 15 maart tot 15 juni is de polder potdicht om de weidevogels ongestoord te laten broeden.

Op de markt waren heel veel leuke kramen, wol, stof, meer wol, vilt, nog meer wol en....lapjes!

Voor de Stonefield had ik dringend lieve kleurtjes nodig; iedere quiltster weet dat dit gegeven sterker is dan jezelf. 

Gelukkig stond Jacqueline van Damsara quilting uit Lisse op de markt met een volle kraam lekkers!

Gezellig genoeg kwam ik Patricia tegen, lekker samen neuzen. Zij was op de terugweg, had al twee tasjes stof, en ging nog even mee. Bingo, nog meer stof!

Ik had een grote tas voor op de fiets dus laden maar...

En de scrapbag, altijd favoriet en dit keer helemaal super gevuld!

Vlak bij de fietsen kwamen we een heel toepasselijk spreukje tegen, even op de kiek voor Martine; haar blog heet zo.

Blijkt de eigenares, Greet van Duijn, wel eens in het quiltcafé te komen, hoe groot is de wereld ook al weer... 

Ik ben zoet vanavond....

Heerlijk leventje

Wat een weertje! Zeker als ik even weinig te doen heb ben ik buiten, en lifst in het Blauwe Huis! In de hitte op de koele veranda; het leven is mooi!

Omdat ik nog geen kussens had gemaakt kon er een quiltje op de bank, ziet er direct knus uit,

De enige buren die we horen zijn de Nijlganzen; beschermde diersoort maar in ons gedeelte van het land een ware plaag voor de boeren. Toch blijven die kleintjes schattig! We hebben vorig jaar van de jager heerlijke nijlgansfilets gekregen om te proeven; om eerlijk te zijn loopt het water me in de mond als ze voorbij zwemmen....

Zo in het zonnetje doe je ongemerkt een heleboel: eindelijk weer een paar Sjaanblokjes (de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik er woensdag op de bee ook aan gewerkt heb),

Een paar Stonefieldblokjes,

En nog een paar...

En nog een lastige...

Vandaag een reuzenbloemstuk weggemikt, het stond vorige week voor ons op tafel toen we, met kinderen en oma, gingen eten ter gelegenheid van ons 25-jarig huwelijk.

Als verrassing had manlief het originele huwelijksdiner laten koken in het restaurant waar we 25 jaar geleden ook waren.

Ik vond het zó mooi dat ik het zelfs heb meegesleepd naat het Blauwe Huis, in de boot!

Belachelijk natuurlijk, maar ik heb er twee dagen extra van genoten!

Gelukkig is de tuin nu prachtig dus als ik ze mis, kijk ik naar buiten.

Weer thuis..

Na een paar heerlijke dagen in München begint het gewone leven weer.

Maandagochtend vloog ik met kind drie van Rotterdam naar München, vier daagjes op kraambezoek bij haar peetnicht (nicht en peettante). We kwamen aan in stralend weer en hebben eerst de bagage weggebracht voor we het vijfde!!! kind van de familie gingen bewonderen. In de studentenwijk hadden we een B&B geboekt. Eigenlijk een B, het ontbijt moesten we zelf verzorgen bij de bakker beneden!

Na het kindknuffelen  konden we ons in de studentenrestaurants te goed doen aan drankjes en diner, wat een superlocatie!

De tweede dag was heel anders, we hebben Dachau bezocht...daar wordt je stil van. Wat daar gebeurd is tart iedere beschrijving. 

We hebben daarna maar een flinke wandeling in de schitterende Englischer Garten gemaakt; we hadden 's avonds een diner in een restaurantje met alle kinderen, even rust in het hoofd creëren.

Natuurlijk mocht een bezoek aan de winkels en aan één van de vele paleizen niet ontbreken.

Toch nog een steekje gedaan onderweg, een sterretje op de heenweg en een paar op de terugweg.

Vanmiddag een Stonefieldsafspraakje, lekker stofjes geruild en blokjes afgemaakt, hij wordt steeds leuker!

Dino in de tuin?

Soms is het geluid in de tuin soms anders dan anders... Vanochten was er een herriekip bezig, zo luid dat ik ging kijken. Een reuzenei was gelegd, naast een gewoon ei lijkt het wel een dinosaurusei, vergelijk het met een baby van 20 pond. Lijkt me ook geen pretje!

Gelukkig is het weer droog, dat fietst een stuk fijner voor de jongste, al twee dagen op rij kwam dij doorwaternat thuis. Regenbroek??? Nooit aan gedacht; als je zonder regen weggaat blijft het toch droog in Nederland....

Het was wel productieweer, schaamteloos in de stromende regen tussen de lapjes, rij A en B van Sjaan aan elkaar gezet, gelijk lijkt het wat!

Het laaste blokje uit rij B lag naar me te loeren; ik wist niet goed hoe ik het moest maken. Heb raad gevraagd op de Divine-Nine bee en ben toch maar begonnen, heb het zelfs afgemaakt!

Na dit soort krachttoeren is het heerlijk Stonefieldblokjes maken, ze zijn zo gezellig en leuk om in elkaar te zetten, lekker afwisselend en zonnig.

En na de blommen nog wat rechte...

Vandaag is er weer een handwerkcafé, de gezelligste dag van de week! Iedereen komt binnen met stapels werkjes, eerst wordt er over en weer bewonderd, rondje koffie met taart, steekjes, lunch, thee en natuurlijk veel verhalen en gelach.

Misschien tussen de bedrijven door nog een sterretje maken voor mijn rode sterrendeken.

Morgen vrij tot een uur of vier, eigenlijk wil ik wel in het Blauwe Huis gaan eten en slapen als het droog is. De rust is geweldig daar aan de plas.... Heerlijk met een boekje op de veranda en genieten van het water. Maar eerst.. Aan de slag!

Sjaan, ik kom er aan!

Arme Sjaan heeft al een aantal dagen totaal geen aandacht gekregen. Te druk met van alles en nog wat.

Om te beginnen de B&B, HOOG-seizoen in optima forma. Al weken lang 100% bezetting met daarbij vergaderingen, diners en een high tea.

De vergaderruimte heeft de Pockets of Posies aan de muur gekregen, even een ander behangetje!

Vergaderingen zijn altijd weer bijzonder; dit keer hadden we een groep met een teambuildingsopdracht. Als je niet weet dat het volwassenen zijn zou je denken dat je een partijtje voor kleuters op je erf hebt.

Iedereen geblindoekt aan een touw tussen de gebouwen, probeer dan maar serieus te blijven!

Zondag een high tea in de tuin verzorgd; een jarige had haar kinderen, klein- en achterkleinkinderen uitgenodigd op haar 87e verjaardag. Wat een weertje! Taartjes binnen natuurlijk,

Net als de tafel met koffie en thee, met verse munt uit de tuin!

Gelukkig werd alles muzikaal opgeluisterd door ons eigen huis/slootorkest; zo'n 50 groene muzikanten maken meer lawaai dan het Concertgebouworkest.

Amerikaanse gasten vorige week wilden graag dat we ze zouden 'uitzetten'.

Natuurlijk, maar hoe?

Zojuist de laatste wasmachine opgehangen en de laaste droger aangezet, rust tot morgenavond. Intussen heb ik af en toe wat geborduurd en wat Stonefieldsblokjes gemaakt, niet heel veel, genoeg om het hoofd leeg te maken.

Vanavond is Sjaan aan de beurt, twee blokjes zijn voorbereid en wachten op steekjes, wordt vervolgd....

Bende???

Valt wel mee hoor, ik weet nog wel welk blokje bij welke quilt hoort.

Een blok voor de AWS met een stofje van de oude mevrouw

Een paar blokjes met een stofje van José horen bij de Stonefieldquilt; wat zijn ze toch leuk!

En weer een paar Sjaantjes met een stofje van Patricia,

Ook een greep uit de restjesbak voor de Stonefield...

En vanavond....., een lapje van Juud ligt me toe te lachen en roept me. Daar ga ik dan maar iets mee doen; heb ik weer eens wat te laten zien :)

Nog meer blokjes...

Terwijl mijn gasten aan het ontbijt zitten en ik met een kopje koffie de dagplanning maak, een projectupdate.

Sjaan vordert gestaag, behalve rij G is nu ook rij A bijna af, wat een gepriegel!

Daar heb ik wat op gevonden; een nieuw project, de intussen welbelende Stonefielsquilt van Susan Smith. Toen het patroon uit Australie aankwam sloeg de onrust toe!

Wat een leuke blokjes, en vergeleken met Sjaan zo lekker groot! Als je begint ben je verslaafd, je restenbak op zijn kop en uitzoeken maar. Al die ieniministukjes waar je ooit nog eens iets aan zou kunnen hebben, komen ineens van pas.

Zelfs dat kleine stukje kerststof met hertjes mocht er in.

Het ene blokje na het andere rolt van de naald, en steeds smaakt het naar meer...

Maar, het afgelopen weekeinde werd niet aan steekjes besteed, er werd opgeruimd in het bos bij het Blauwe Huis. Dochter uit Groningen kwam met vriendinnen helpen, zelfs oma ging mee!

Een zaagpartij en een reuzenvuur zorgden ervoor dat we gewoon klaar zijn; laat die zomer maar komen.

Oma heeft het hele terras van onkruid ontdaan zodat we heerlijk op een schoon tegelwerk thee konden drinken. 's Avonds kwamen ook kind 3 en 4 op de fiets aan om mee te eten en te borrelen. 

Alles was meegekomen op de boot, tassen voer voor 8 personen en een hond. De laaste vindt het geweldig op de boot en gaat met haar dikke billen vol in je uitzicht staan.

Op de dijk om 8 uur de stilte in acht genomen, aan die stille plas is dat toch wel extra bijzonder!

Vandaag de vlag uit om de bevrijding te vieren.

In de B&B hadden we gasten uit Engeland die hier waren om hum zwager en oudoom te herdenken die bij Makkum was neergeschoten. Zondag was de herdenkingsdienst en vandaag werd hij geëerd op de militaire begraafplaats. Heel bijzonder om te zien dat deze boordnavigator in de familie een ware heldenstatus had, en dat terwijl niemand van de aanwezigen hem leven gekend heeft.

Vanmiddag is de laaste naailes; na 22,5 jaar stop ik ermee, een mooi moment, met taartjes vieren we het afscheid/ nieuw begin.